Гастроли Нижнекамского театра имени Т.А. Миннулина.
1941 год... 21 июня... В школах всех городов и сел нашей страны выпускные вечера. В воздухе головокружительный цветочный аромат, в небе теплое солнце. В глазах детей, собирающихся вступить во взрослую жизнь, — безграничная надежда, на лицах — счастливые улыбки, в сердцах — зарождающаяся любовь, светлые мечты. Кажется, что для достижения этих мечтаний, чтобы быть счастливым не может быть никаких границ, никаких препятствий. Но вскоре раздается последний звонок. Самый последний. Он будет звучать и как надежда, и как прощальный звон. А потом все мечты исчезнут, растворяясь в тумане рассвета. И наступит утро 22 июня...
Наша постановка, состоящая из трёх историй-новелл, основанная на реальных событиях — это взгляд на великую нетленную любовь через призму войны. Только любовь сильнее смерти, только её война не может убить.
1941 ел... 21 июнь... Илебезнеңбөтеншәһәр-авылмәктәпләрендәчыгарылышкичәләре. Һавада баш әйләндергеччәчәкисе, күктәҗылырәхәткояшбалкышы. Олы тормышкааякбасыргаҗыенганбалаларныңкүзләрендә — чиксезөмет, йөзләрендә — бәхетлеелмаю, күңелләрендә — туыпкилүчемәхәббәт, яктыхыяллар. Ул хыялларгаирешүөчен, бәхетлебулуөченберниндичикләрдә, каршылыклар да булаалмыйкебек. Тик тиздәнсоңгыкыңгыраучыңлар. Иңсоңгысы. Ул өметбулып та, мәңгелеккәхушлашучыңыбулып та яңгырар. Ә аннарыбөтенхыялларны томан эченәкүмеп, таңатар. 22 июнь таңы...
Реальвакыйгаларганигезләнепкуелган, өчтарих-новелланыэченәалганспектаклебез — бөекмәхәббәткәсугышпризмасыашакараш. Тик мәхәббәткенәүлемнәнкөчлерәк, тик аныгынасугышүтерәалмый.
